Een nieuwe week vol gekkigheid

7 december 2019 - Kombo North, Gambia

Good morning:)

Hoe is het daar in het koude Nederland? Hopelijk heeft iedereen een goede sinterklaas gehad!
Hier heb ik echt totaal niet het idee dat het december is, als in geen idee van sinterklaas en kan me ook niet voorstellen dat het over 3 weken alweer kerst is.

Deze week is bijna voorbij, maar als ik bedenk wat er nu alweer allemaal gebeurd is lijkt het 2 weken te zijn.... Ik had deze week gelukkig geen dienst maar desondanks nog genoeg te doen in het ziekenhuis.
Tegenwoordig begin ik mijn dag met een rondje hardlopen of 'rondje op het voetbalveld'. Dat voetbalveld is gewoon een zandbak met twee goals, maar ideaal om te sporten dus. Ik ga dan altijd met een collega die de ambulance rijdt en hij is een soort van personal trainer;). Hilarisch en vooral heel ontspannen in de ochtend. Wel echt leuk om te zien, alle mannen zijn hier mega sportief en gaan naar de sportschool. Ze zijn hier ook allemaal enorm gespierd. 
Ze vinden het alleen wel gek dat een vrouw aan het sporten is, dat kennen ze hier denk ik toch veel minder. Ook als ik in de ochtend aan het sporten ben kom ik wel andere mannen tegen, maar nooit vrouwen.

Maargoed donderdag na mijn rondje hardlopen werd ik meteen naar beneden geroepen want er was een 'emergency' binnengekomen. Toen ik beneden kwam was Annet al bezig. Het was een jongen van rond de 20-25 die was neergestoken (ja je leest het goed) door zijn broer (ja ook dit lees je goed). Het is hier dan wel altijd de vraag of brother, echte broer betekent of gewoon een goede vriend.. Maar in ieder geval iemand die hij goed kende. Hij was schijnbaar helemaal onhandelbaar binnen gekomen en toen ik aankwam lag hij stil... Shittt hij lag ineens wel heel stil... Fuck hij ligt te gaspen...
Dus natuurlijk meteen met reanimatie gestart en geprobeerd met 5 man sterk om er een infuus in te krijgen om zijn circulatie weer op gang te kunnen brengen... Maar omdat hij zo leeggebloed was konden we geen aders meer vinden, dus ook geen infuus plaatsen. In Nederland kun je dan een botboor plaatsen, dus dat was ook onze reactie.. maar die was hier helaas niet... (hebben we even toegevoegd aan ons lijstje overigens). Je kunt je voorstellen dat iemand reanimeren met bijna geen bloed meer in zijn lichaam niet succesvol is... Dat was deze casus dus ook niet... Toen we de plakkers van de monitor en ook zijn lichaam gingen schoonmaken, vroeg zijn andere broertje die er naast stond; wordt hij nog beter? Wow wat een reactie... Heel schrijnend om te zien dat ze dus echt niet doorhebben dat zijn broer dus dood is... Die vraag ging echt door merg en been..
Ik moet zeggen dat deze casus me wel enorm heeft aangegrepen, zeker omdat hij nog levend binnenkwam en letterlijk is leeggebloed door een messteek van een bekende... Heel heftig..
Nu denk je misschien waarom schrijf je deze patient kwam nog levend binnen.. Nou we hebben vorige week dus ook 2 casus gehad waarin 2 jongen mannen (tussen 25-30) al dood binnen kwamen... Dan brengen ze een dood lichaam wat al zeker 1-2 uur niks meer doet naar ons in de hoop dat we nog iets kunnen doen... De verhalen die ze vertellen en het feit dat iemand nog zo jong is, is natuurlijk afschuwelijk.. En vaak hoor je aan de verhalen dat ze dus niet door hebben hoe ernstig de casus is, dat zie je natuurlijk ook aan het feit dat ze met een persoon pas laat na het ziekenhuis komen...
Zo was er 1 pt van 30 die bekend die was dus om 5-6 uur  in de ochtend voor het laatst levend gezien en daarna kregen ze hem niet meer wakker, hebben ze hem met water en wat frisse lucht proberen te wekken.. Dat lukte dus niet en toen werd hij om 11 uur (dus 5 uur later) bij ons binnen gebracht... Tja dan kun je echt niks meer doen.
Wat er naast de onwetendheid van de mensen ook nog bijkomt is het vervoer.. Ik bedoel in Nederland bel je een ambulance of je gaat eventueel nog met je eigen auto. Nou dat gaat hier wel even wat anders. Ten eerste hebben mensen hier geen auto, ten tweede is hier niet echt een ambulance dienst en ten derde er is bijna alleen maar zandweg. Dus niet echt de ideale formule om acute patienten op tijd in het ziekenhuis te krijgen... Het is echt te bevatten dat ik hier dus echt veel jonge mensen zie sterven, in plaats van oudere mensen...  Dat zijn wij natuurlijk helemaal niet gewend. 

Oké ik wil toch nog even wat vrolijks in mijn blog verwerken:)
Ik kreeg deze week ook een foto te zien van een baby die we in week 1 naar een ander ziekenhuis hadden gebracht en wat geld hadden te gestopt. Dat gaat hartstikke goed:) 
Daarnaast merk je ook wel dat patienten graag naar ons komen, omdat ze volgens eigen zeggen naar hen luisteren. Dat zijn ze dus blijkbaar niet gewend. 
Zo heb ik nu ook een patient met HIV die elke paar weken terugkomt en nu al bijna 2 kilo is aangekomen omdat ik hem help met voeding en hem uitleg geef over zijn ziekte. Dat is wel fijn om te kunnen doen. Zeker omdat het stigma HIV, zoals op de rest van de wereld, zeer invaliderend is. Eigenlijk denk ik dat de mensen hier eerder dood gaan van het stigma HIV dan van de ziekte zelf. Ik bedoel de medicatie tegenwoordig is heel erg goed en als je goed behandeld kun je er 100 mee worden. Al zal dat hier in Gambia wel anders zijn dan in Nederland, omdat hier de diagnostiek minder geavanceerd is. Maar je merkt dat mensen het niet willen horen en ook niet in behandeling willen. Als ik voorstel om een HIV test te doen, zie ik bij de patient de nekharen overeind gaan.. Heel heftig vind ik dat. Maar ik merk dus wel dat als je de patienten die positief zijn voor HIV met veel liefde behandelt, je ze echt op ziet bloeien.  

Nu we toch over SOA's hebben, dat is ook nog wel een dingetje hier... Veel mensen hebben hier een SOA en heel veel mannen hebben meer dan 1 vrouw. Tja dat is een dingetje. Ook dit is een redelijk taboe en als je dus een vrouw hebt met een SOA wil je haar behandelen, maar dus ook haar partner en de 'co-wife' (one big happy family;)). Dat gaat hem dus niet worden... Als je dat uitlegt aan de patient dan zie je al een beetje angst in de ogen; dat gaat mijn co-wife echt niet doen... Ja lastig, want dit is eigenlijk dweilen met de kraan open... Maargoed wat kun je anders... 

Verder nog een update van de patiente waar ik vorige week over vertelde met de gewrichtspijnen. Ik weet nog steeds niet wat ze heeft, maar ze heeft onder andere een hookworm (parasiet), waarschijnlijk al heel lang bestaand... Ze knapt wel goed op, op behandeling maar ik denk dat ze ook nog iets onderliggends heeft.. Gelukkig geen HIV, maar mogelijk nog TB... Ze voelt zich in ieder geval stukken beter, maar we zijn er nog niet... 

Oee wat ook leuk is, ik heb een Europeaan op mijn poli, die speciaal naar ons is gekomen omdat hij nergens anders goed geholpen werd. Het is een man van eind veertig met een groot alcoholprobleem en had last van tintelingen en wist niet waar het vandaan komt... Dus ik dacht dat moet een thiamine deficientie zijn... Een spuit in zijn arm en wat pillen en hij voelt zich stukken beter:) Wel leuk dat het soms ook gewoon heel simpel kan zijn!

Verder hebben we sinds deze week geen kok meer. Normaal gezien hadden we een 'Afikaanse mama', die voor ons lunch en avondeten maakte, maar ze is helaas gestopt sinds december. Nu moeten we zelf op pad voor boodschappen en ook zelf koken. Eigenlijk best wel leuk, ik vind het echt fantastisch om lekker dat dorp in te gaan bij allerlei kraampjes je eten kopen en overal een praatje maken. De mensen vinden het hartstikke leuk als je bij hen wat koopt. En ook als ik in mijn eentje op pad ga, zijn er altijd een paar mannen die me komen helpen en die ik dan snel de watermeloen in hun hand duw;). 

Ja de tijd gaat echt veel te snel, ik ben alweer bijna op de helft helaas... Ik heb geprobeerd om bij mijn volgende baan wat later te kunnen beginnen, maar dat is helaas niet gelukt... Dus het is echt maar 3 maanden.

Fijn weekend allemaal:)

Foto’s

1 Reactie

  1. Harrie Pollaerts:
    7 december 2019
    Goed bezig daar,Inge vast fijne feestdagen en een gezond en gelukkig nieuwjaar.

Jouw reactie