Eerste week 'on call'...

10 november 2019 - Serrekunda, Gambia

Hi there:)

Mijn eerste week 'on call' zit er bijna op, gelukkig. Het betekent namelijk dat je een week lang kan 24 uur per dag kan worden gebeld voor acuut zieke patiënten of problemen in het ziekenhuis. Gelukkig gebeurt er vaak het meeste overdag, maar meestal ben je ook nog wel in de avonden even in het ziekenhuis en soms loopt dat even wel uit.

Als ik nu denk aan wat ik allemaal heb gezien en gedaan deze week, lijkt het of ik al lange tijd bezig ben hier... Op dit moment zit ik redelijk ontspannen op het balkon naar een gier in de lucht te kijken... Maar heel erg ontspannen heb ik me de laatste week niet erg gevoeld. Het is gek om geen supervisor achter je te hebben staan en veel beslissingen alleen te moeten maken. Natuurlijk kunnen we hier wel met z'n drieën overleggen maar het is toch anders dan in Nederland... Wat ook lastig is, dat je moeilijk kunt bevestigen wat je diagnose is, want er zijn weinig tests die je kunt doen.

Het heftigste deze week was wel de maandag, het was sowieso afgeladen druk in het ziekenhuis. Maar toen het net wat rustiger begon te worden, kwam er een jongen van 16 in de emergency binnen.. Ik ging er samen met de nurse op af... Uhmmmm deze jongen ademt niet meer hoor... Holy moly, hij is pas 16! 
De mannen die hem binnen brachten zeiden; ja 20-30 min geleden is deze jongen in elkaar gezakt... Ik kon het maar moeilijk geloven wat hij voelde al koud aan... Ik kijk de nurse aan, wat doen we nu? Beginnen met reanimeren? Hij zegt dat dat wel gebruikelijk is.
Ik klim op het bed en begin met borstcompressies en laat de nurse zo snel mogelijk versterking halen. Als snel staat de kamer vol en is de reanimatie in volle gang. Het gaat niet zo gestructureerd als in Nederland, maar wat wil je met faciliteiten van hier... Ondertussen als we bezig zijn denk ik: Wat nou als hij er uitkomt, we hebben geen IC, we hebben geen beademingsapparatuur... 
Na twintig minuten bezig te zijn, adrenaline gegeven te hebben en beademingen, nog geen teken van leven... 
Uiteindelijk besluiten we met z'n alle om te stoppen... Ik weet even niet hoe ik hier me om moet gaan en besluit maar meteen weer aan het werk te gaan met m'n andere patienten. Het valt me stiekem toch wel zwaarder dan gedacht...
Overigens horen we later dat deze jongen waarschijnlijk al enige tijd zo op bed lag (we kregen dus helemaal de verkeerde informatie van de mensen die mee waren, waarschijnlijk omdat ze de jongen nog een kans wilden geven).... Dus de kans van slagen was zeer minimaal. Maar waarom deze jongen om het leven is gekomen is nog steeds een raadsel.

Gelukkig was de rest van de week wat minder gekkenhuis... 
Maar het blijft toch heftig om te zien dat er zulke grote verschillen zijn met Nederland. Zo hadden we ook een baby van 3 weken met een infectie en wilde niet meer eten en drinken... Er zat niets anders op om het kindje door te sturen naar een ander ziekenhuis en haar op te nemen. Echter bleek de vader al 3 maanden werkeloos te zijn en kon geen baan vinden in de tussentijd... Er is dus echt geen geld voor een ziekenhuis opname.. We hebben het dan over 20 euro ofzo he.. Dat is toch zo schrijnend om te zien. Uiteindelijk besluiten Annet en ik om maar wat bij te leggen, ja wat kun je anders... Een kind van 3 weken zo aan het lot overlaten...

Verder is het ook wel enorm bijzonder om de cultuurverschillen met Nederland te zien... Emoties worden hier absoluut niet getoond en al zeker niet over gepraat... Zo kwam er een nurse naar me toen dat ze vannacht haar schoonzus had verloren, ze was overleden tijdens of vlak na de bevalling... Ik zag in haar ogen dat ze het moeilijk was, dus ik vraag er naar en wil haar een knuffel geven... Echter wuift ze alles weg en laat ze niets merken. Interessant vind ik dat... 
Aan de andere kant zie je een hele andere uiting van emoties bij het overlijden van iemand. Zo hebben we hier ook een mortuarium waar laatst een oudere man lag opgebaard. Zijn hele familie kwam langs om afscheid te nemen. Alle vrouwen waren aan het schreeuwen en hard aan het huilen, je kon het enorm goed horen in het ziekenhuis. Alle patienten/familie in het ziekenhuis gingen naar buiten en keken ongegeneerd naar het schouwspel... Hmm ik weet nog niet helemaal wat ik hier van vind. 

Daarnaast is het ook grappig om vergelijking met de patienten populatie in Curacao te zien. Daar hoorde ik vaak, alles ging gisteren nog perfect. Ah jaaa,, daar geloof ik vaak niks van. Dat zei dat de dochter van een 80 plus patient tegen me op de Spoed in Curacao; even voor de verbeelding; die patient had een bloeddruk van 60/30 en helemaal uitgemergeld...
Dit zei deze week ook een vrouw van 33 jaar tegen me met een gezwel van 20 bij 20 cm in  haar buik... Aiaia niet goed.. Wat ze heeft weet ik niet, maar dat het er niet goed uit ziet daar hoef je geen dokter voor te zijn. Uiteindelijk bij doorvragen blijkt ze dan wel 8 kg te zijn afgevallen in 1 maand... Ik heb haar doorgestuurd naar een ander ziekenhuis, hopelijk kan ze daar geholpen worden!

Wat ook echt een bizarre, maar uiteindelijk wel leuke casus was, was een jongen van 10 jaar... Hij kwam helemaal overstuur binnen, geen land mee te bezeilen en braken, braken braken... We konden niet met hem communiceren en ook zijn vader had geen idee wat er was gebeurd, deze keer was wederom de opmerking; gisteren was alles nog goed... Maar deze keer bleek zijn vader achteraf wel gelijk te hebben...
Dus een jongen , braken, verward, hoofdpijn en heel snel begonnen... Wat zou het kunnen zijn, natuurlijk van alles.. Maar wat wil je absoluut niet missen, dat was toch wel een hersenvliesontsteking, alhoewel het niet typisch was... Uiteindelijk maar gestart met die behandeling... Maar ik snapte er niks van... Zoveel onrust en agitatie... 
De verpleegkundige hadden even toen ik net weg was, weer hun favoriete middel ingespoten; promethazine dus de jongen was even rustig en knock out. Maar toen hij een uur later wakker was, was hij weer helemaal normaal.. Huh hoe dan? Wat bleek nou hij was met z'n hoofd tegen een tafel gevallen (een vriendje had hem geduwd) en durfde dat tegen niemand te zeggen... Dus hield zich heel lang groot tot dat de hoofdpijn niet meer uit te houden was... Hij had een flinke hersenschudding/kneuzing, maar gelukkig geen hersenvliesontsteking... 
Het is wel leuk dat zulke diagnostische raadsels, soms heel makkelijk zijn (achteraf)... 

Ja ik kan wel zeggen dat ik een voldaan gevoel heb na deze week... Al zou het wel fijn zijn als ik me de komende weken wat zekerder ga voelen over alles wat ik doe.. Maar dat heeft tijd nodig...

Fijne week allemaal en tot snel!

Veel liefs vanuit Gambia.


 



 

Foto’s

3 Reacties

  1. Marga Rijnen:
    11 november 2019
    Leuk om jou verhalen te lezen Inge ! Wat een andere wereld he ?! Snap dat je je wat onzeker voelt, maar je probeert het allemaal goed te doen, hebt het beste met je cliënten voor, dus dat zit goed !! Je mag gerust trots op jezelf zijn !
  2. Marina en Paul:
    11 november 2019
    Wat een toestanden allemaal en wat ben je toch een bikkel, je vertelt geweldig, leuk om te lezen, hou je taai en neem je rust op tijd en hopelijk hou je nog geld over! xxx
  3. Annemieke de Koning:
    12 november 2019
    Je doet het geweldig hoor Inge!

Jouw reactie