Pus, pus en nog eens pus..

16 november 2019 - Serrekunda, Gambia

Hi there!

Mijn tweede volle week zit er op, wat gaat het snel zeg. Deze week niet on call, dus in de avonden wat rustiger, heerlijk. Ik merk dat het allemaal steeds makkelijker gaat hier in Gambia, wat meer rust en er komt een soort van routine in.. Het enige wat hier lastig is en ik wel enorm mis is sporten. Maar je kunt hier surfen, dus misschien is dat iets om te gaan ontdekken.

Deze week deed ik de polikliniek, een soort van huisarts idee, zo moet je het voor je zien. Dus er is open spreekuur en iedereen komt binnen lopen. Je ziet dus van alles, van een baby met verkoudheid tot een 80 plusser met hartfalen. Heel veel afwisseling dus. Het is wel hilarisch hoe dat gaat! Je zit dus in je spreekkamer samen met een vertaler (ze spreken hier vooral Wolf en Madinka, twee stammen talen die ik niet spreek;)) en dan met de patient. Maar letterlijk om de haverklap komt er iemand binnen lopen en dan ook zonder te kloppen... Een aantal voorbeelden; er zit een vrouw met een kind tegenover me die verkouden is. Komt mijn collega van de apotheek binnen, want hij weet niet wat novorapid is... Tja nog zo iets, maargoed, even om het in de context te plaatsen ook nog luid bellend... Dus hij gaat gewoon door met bellen en wil me iets vragen, maar in plaats van op te hangen belt hij gewoon door. Ondertussen huilt de baby, nou probeer dan maar eens verder te gaan met je consult, niet te doen. Uiteindelijk vraag ik hem of hij aub weg kan gaan. Hij kijkt me een beetje glazig aan, ik kijk verontwaardigd terug, dan begrijpt hij het eindelijk toch wel.
Niet veel later komt zit er een andere patient voor met met diabetes, komt er een andere patient (ook collega binnen). Ze heeft haar uitslagen van haar onderzoekresultaten, of ik daar meteen even naar wil kijken. Ze maakt het zich makkelijk en gaat op de onderzoeksbank zitten en wacht totdat ik haar antwoord geef. Wat, er zit een patient tegen over mij?! Ik zeg dat dit nu niet heel goed uitkomt (dat je dit nog moet uitleggen he..) Uiteindelijk druipt ze gefrustreerd af... Tja blijft toch lastig cultuur verschillen.
Terwijl ik dit schrijf trouwens, schiet ik in de lach, eigenlijk te grappig toch dit..

Die consultaties zijn dus echt wel heel leuk, maar soms ook wel heel lang. Je bent dan letterlijk van 8.30 uur tot 15.30 uur aan een stuk door patienten aan het zien. Maar ik leer er wel enorm veel van en zie ook wel dat ik er ook best snel in groei. Ik bedoel bij mijn vorige baan was de gemiddelde leeftijd van de patient ongeveer 80, dat halen de meeste hier niet eens. Hier zie je toch veel meer jonge patienten en kinderen. Ik merk wel als ik weer zo'n interne krippel in mijn kamer krijg dat ik me dan als een vis in het water voel;).

Wat je hier ook heel veel ziet, helaas, is ondervoeding. 
Zo had ik een jongetje van 8 die er uit zag als 4-5 jaar, ook een beetje apatisch en wil niet meer eten. Misschien denk je nu, wat gek je hebt toch honger als je ondervoed bent. Zo werkt het niet, juist als je ondervoed bent, wil je ook niet meer eten, of bijvoorbeeld alleen maar rijst...
Ik vind dat echt enorm moeilijk om te zien, dit jongetje kwam ook met z'n zus (die overigens ook vel over been was ) binnen... Uiteindelijk had ik hem nog een extra test laten doen in het lab omdat ik bang was voor bloedarmoede (wat je ook vaak ziet bij ondervoeding). Toen heeft zijn zusje het jongetje meer naar huis genomen zonder de test te doen. Heel erg vind ik dat, want dat betekent dat hij ook niet de medicatie heeft gekregen en verwijzing naar een ondervoedingspoli... We proberen hier nu een ondervoedingspoli van de grond te krijgen, zodat de ondervoede patienten daar naar toe kunnen komen, dat zou echt fantastisch zijn! Op dit moment starten we hier nu met behandeling en sturen we ze dan door, omdat je hier niet alle middelen hebben. Maar je kunt je voorstellen dat juist de mensen die hier komen omdat het dichtbij voor ze is, niet naar een ander ziekenhuis kunnen ivm geldproblemen... Heel sneu wel... 

Hoe zit het hier dan met palliatieve zorg? Die is er dus niet... Ik heb nu twee patienten onder mijn hoede genomen met uitgezaaide kanker en zeer marignale prognose, daar is gewoon geen vangnet voor..
Zo is er een man van rond de vijftig die een hersentumor heeft en daardoor blind is... Dat opzich al is enorm sneu, maar dan komt er ook nog bij dat zijn vrouw een aantal jaar geleden overleden is en hij nu alleen is met 4 kinderen... Ik heb een kindje van hem ontmoet, zal niet ouder dan 9 zijn...
Holy moly wat een tragisch verhaal... Ik had afgelopen week een consult met hem en zijn broer, met mijn Nederlandse gesprektechnieken... Aiaiai dat was even aftasten..
Ik vroeg bijvoorbeeld tegen wat voor problemen loop je aan nu? Huh problemen, hoe durf je dat te vragen, in Gambia zijn er geen problemen... In Gambia hangt niemand de vuile was buiten, alles wat er gaande is blijft binnen de vier muren van je huis..
Dus toen ik uitlegde; tja je hebt kanker, je bent blind en vier kinderen zonder moeder, ik kan me niet voorstellen dat alles heel makkelijk gaat thuis? Ik vraag dit niet om je er mee te confronteren, ik vraag aan je hoe het gaat en wat voor hulp je daarvoor nodig zal hebben nu en in de toekomst... Toen was het ijs gebroken, er kwam me een stortvloed aan problemen/ angsten etc. 
Toen dacht ik, oke, ik kan nu veel vragen, laat ik maar meteen doorpakken... Dus ik zo en hoe gaat dat dan met de kinderen mocht je er niet meer zijn... Oo dat was wel een gevaarlijke vraag realiseerde ik me ook (maargoed ik wil gewoon dat die kinderen goed terecht komen)... Toen werd er een beetje omheen gepraat in de trant ja wat God wil etc etc... Dus toen kwam de botte Nederlander weer hoor, ik tegen de broer; Ga jij de voogdij op je nemen of heb je daar al over na gedacht? Ze begonnen allebei te lachen om mijn directheid, maar uiteindelijk hebben ze wel naar elkaar uitgesproken dat de patient graag wilde dat zijn broer de voogdij op zich wilde nemen en de broer dat hij dat ook zou doen.
Wat een kleine triomf was dat, want nu kan ik kijken wat we hem kunnen bieden en zijn zorgen/ angsten ietsje wegnemen zodat de laatste fase van zijn leven wat dragelijker wordt. Ik ga hem volgende week weer zien en dan komt hij, hopelijk, met een lijst met dingen waarbij hij hulp nodig heeft...

Deze week heb ik ook mijn grenzen verlegd in de zin van pus en abcessen. In mijn vorige banen hoefde ik nooit abcessen open te snijden en hier komen ze aan de lopende band... Ik heb ook echt de pech dat ik elke keer kindjes tref met abcessen, die mijn een halfuur na het opensnijden nog steeds pisnijdig aankijken (en terecht)...
Zo had ik samen met Annet vorige week een patiente van 10 gezien die na een val haar been niet meer kon bewegen en al bij een ander ziekehuis was geweest.... Nu kwam ze bij ons omdat ze koorts had en haar been op zwol... Hmm wat gek, uiteindelijk leek het toch het meest bij mogelijk een geinfecteerde bloeding ofzo na die val te passen, dus we hadden haar met AB naar huis gestuurd. Afgelopen maandag kwam ze terug. Het been was nog dikker geworden en stond echt op knappen, zo enorm zielig! Er was echt een mega groot abces wat al bijna zichzelf ontlasten. Uiteindelijk hebben Annet en ik het abces geopend en daar kwam een een hoop uit.. Ik denk echt niet overdreven meer dan 400 cc aan pus... Dat hele bovenbeen was geinfecteerd, wat enorm zielig zeg! Een meisje van tien he... aiaiai heel beniewd hoe haar toekomst er uit gaat zien! We hebben haar maar meteen door gestuurd naar een ander ziekenhuis, hopelijk komt het allemaal goed!

Wat een bizarre wereld is het hier zeg, maar ik merk wel echt dat ik me hier steeds meer thuis begin te voelen. Ik haal heel veel energie uit te kleine dingen die ik hier voor de patienten kan doen. Aiaiai drie maanden is veel te kort... Ik heb nog veel te veel plannen...

Vandaag bestaat het ziekenhuis vijf jaar ! Het is feest, dus ik ga snel genieten van mijn vrije weekend! 

Fijn weekend allemaal en tot snel!

XX

Foto’s

6 Reacties

  1. Em en Martijn:
    16 november 2019
    Wow ing sick verhaal weer hoor! We lezen ze met plezier hier in Australië en ook wel vol ontzag. Goed bezig!
    Ow en die eerste koe op de foto heeft volgens mij ook een beetje een pusbult misschien moet je die ook even open snijden 😋😆
  2. Elly:
    16 november 2019
    Mooi om je zo te kunnen volgen. Best heftig wat je meemaakt. Ook super veek respect, dat je dit doet/kan. grtjs
  3. Mieke:
    16 november 2019
    Heel herkenbaar jouw gevoel bij 2 culturen.... mooi geschreven, groetjes Jos en Mieke
  4. Li-Anne:
    16 november 2019
    Lieve Ing, goed geschreven ,leuk om mee te lezen hoe het daar gaat! Vooral dat je met je gesprekstechnieken er toch door heen bent gekomen bij zo'n oudere man, lekker bezig:)
    Liefs Li!
  5. Katelijne:
    17 november 2019
    Lieve Inge, wat een bijzondere verhaal weer. Je schrijft er zo makkelijk over dat ik gewoon mee in de behandelkamer zit met je patiënten! Zet 'm op en geniet idd van de kleine dingen. Liefs Katelijne
  6. Valérie:
    26 november 2019
    Wat een mooi verhaal Ing, je hebt al zoveel bereikt in korte tijd! Geweldig bezig. Ga zo door! Heel veel liefs xxx

Jouw reactie